تصویر تصادفی

امکانات

تبلیغات

ارتباط تلگرامی

برای مشاهده جزییات کلیک کنید

برای مشاهده جزییات کلیک کنید

پیوند ها

سوباتان بهشتی بر فراز ابرها

مشاوره در خرید

آمار سایت

دامداری سوباتان

تاریخ ثبت : 1391-07-20     تاریخ آخرین ویرایش : 1393-10-23    تعداد مشاهده : 13103 بار     [ مطالب سایت ]

دامداری سوباتان

شغل اصلی ییلاق نشینان سوباتان دامداری است . این زحمتکشان تلاشگر هزاران راس گوسفند ، بز و گاو خود را حدود 8 ماه از سال جهت تعلیف و چراندن به دشتها و دامنه های سرسبز سوباتان آورده و به این شغل مقدس اشتغال داشته و محصولات دامی فراوانی را تقدیم ملّت می کنند . در کنار این شغل ، کشت گندم ، جو ، ذرت ، سیب زمینی ، سیر و پیاز نیز منبع درآمد دیگری برای دامداران زحمتکش محسوب می شود . وجود صدها هکتار علفزار طبیعی ، هزاران تن علوفه درجه یک را جهت تغذیه دامها در زمستان تقدیم دامداران پر تلاش می کند .

گوسفندها هر روز یک بار و آن هم ظهرها دوشیده می شوند . برای این کار حداقل سه نفر باید همکاری کنند . نفر اول در آغول گوسفندان آنها را به نوبت بطرف درِ باریکی هدایت می کند . نفر دوم که جلوی درب ایستاده سر گوسفند را گرفته و آن را نگه می دارد و نفر سوم که جلوی درب روی چهار پایه کوتاهی نشسته و ظرفی در مقابل دارد با دو دست شیر گوسفند را می دوشد . از شیر گوسفند ، ماست ، کره ، دوغ ، پنیر و کشک درست می کنند . دامداران مقداری از پنیر تولیدی را مصرف می  کنند و مقداری را بفروش می رسانند و قسمتی را نیز در "خیک" یا (موتال) که از پوست گوسفند درست می  شود ذخیره کرده و در زمستان مصرف می کنند .

دامداران شیر تولیدی را به ماست و کره و پنیر و کشک تبدیل می کنند و تولید مازاد بر مصرف خود را در خیکهایی که از پوست گوسفند درست می شود و در زبان محلی به آن (موتال) می گویند ، ذخیره کرده و در فصل پاییز و زمستان از آن استفاده می کنند . چوپانان محصولات مازاد بر مصرف خود را بصورت پایاپای با برنج معاوضه کرده و یا بفروش می رسانند .

 

بعضی از دامداران نیز به پرورش گاو مشغول بوده و از این طریق امرار معاش می نمایند .

بر خلاف گوسفندان ، گاوها روزی دو بار یعنی صبح و غروب دوشیده می شوند و برای این کار نیاز به کمک نبوده و زنان زحمتکش دامدار بتنهائی از عهده این کار بر می آیند .

دامدارانیکه گاو پرورش می دهند معمولاً گوساله های نر را بسته و پرورش داده و بعنوان (کل گوشتی) به قیمتهای چند میلیونی به فروش می رسانند .

بعضی دیگر از دامداران علاقمند به پرورش بُز بوده و از این طریق زندگی خود را می گذرانند .

امّا نگهداری بز در مناطق جنگلی خسارات جبران ناپذیری را به جنگل وارد می کند که آموزش و حمایت های ترویجی از دامداران می تواند این مشکل زیست محیطی را کنترل کند . این تصویر در آلچالق سوباتان گرفته شده که در نگاه اول کاملاً مشخص است که در صورت حرص کردن درخت و خالی کردن اطراف آن از شاخه های خشکیده امکان صعود بز شیطان به نوک درخت آلوچه و خوردن سر شاخه های آن که موجبات نابودی آلچالق را فراهم می کند ، از بین خواهد رفت . آیا بهتر نیست ادرات منابع طبیعی و محیط زیست اقدامی کنند ....

پیر مرد دامدار

 

چادر یا (پوری) که از پشم سیاه بُز بافته می شود و در کوچ نشینی بعنوان سرپناه استفاده می گردد .

پوری کوچک یا (آوولا) سرپناه کوچکی است که پس از برگشت کوچ چوپانان به قشلاق (ویگرد) ، در چراگاه های ییلاقی و یا جنگلی دایر شده و یک یا دو نفر از مردان خانواده برای بهره برداری از چراگاهها در آن اقامت می کنند و بلافاصله با بارش اولین برف آن را برچیده و به قشلاقها بر می گردند .

پشم ریسی زنان دامدار چادر نشین با لباس تالشی ( تومان کوینک – جلیقه و یایلق )

(عکاس ناشناس)

 در این تصویر همه زنان تالشی در حالت (یاشماق) هستند . یعنی به عنوان حجاب با روسری سفید دهان و بخشی از صورت خود را پوشانده اند که در زمان قدیم زنان جوان و نو عروسها با این روش احترام خود را به بزرگترها ابراز می داشتند .

زنان دامدار پس از حلّاجی پشم آنها را با وسیله ای چوبی بنام " تشی " بصورت نخ درآورده و پس از رنگرزی از آن برای بافت جوراب - پیراهن - جاجیم - گلیم - چادرشب و یا پارچه شال استفاده می کردند . پارچه شال نیز برای دوخت کت و شلوار پشمی - جلیقه - کلاه و یا باشلوق مورد استفاده قرار می گرفت .

 انگشتان هنرمند این مادر پیر پشم را به نخ تبدیل کرده و سپس انواه لباسها از این نخ بافته و یا دوخته می شود . یکی از آن لباسهای پشمی سنّتی « باشلق» است که هم کلاه ، هم شال گردن و هنگام بارش باران بارانی دامداران محسوب می شود .

باشلق بلند نیز در برف و سرمای زمستان تن پوش دامداران تلاشگر می باشد .

البته زنان دامدار بسیار سخت کوش و پرتوان هستند و گاهی کارهای مردانه را نیز به عهده می گیرند .

زن دامدار در حال خورد کردن هیزم با تبر . روستای عشایر نشین عنّاف سوباتان (عکس از سید ضیاء عسگری)

 

بسیاری از دامداران بومی سوباتان هنوز فرهنگ و سنتهای اصیل تالشی خود را فراموش نکرده و در زندگی خود آنها را بکار می گیرند . یکی از این سنتهای حسنه و بسیار خوب ، همیاری در عروسیها می باشد که قبل از مراسم عروسی فامیل و همسایگان بصورت دسته جمعی برای تهیه هیزم عروسی به جنگل رفته و با خانواده داماد همکاری می کنند . در این مراسم بر اساس رسم قدیمی اولین نفری که بار هیزم را به خانه داماد می رساند برسم یادبود خلعتی را که معمولاً جوراب رنگی پشمی است دریافت می کند . شرکت کنندگان در این مراسم همیاری ، نهار میهمان خانواده داماد بوده و پذیرایی ویژه ای از آنها بعمل می آید .

خوشبختانه هنوز تکنولوژی همه هویت دامدار سوباتانی را از او نگرفته و اسب مهمترین وسیله ایاب و ذهاب او بشمار می رود . البته بعضی از دامداران از محل  پرورش و فروش اسبچه های اصیل خزری درآمدهای کلان میلیونی به دست می آورند .

شلاق (قَمچی) وسیله دست اسب سوار تالشی است که از چرم درست می شود و دسته چوبی یا فلزی دارد.

قمچی دست این تالش اسب سوار بیش از 60 سال پیش درست شده است .

 

شغل اصلی ییلاق نشینان سوباتان دامداری است . این زحمتکشان تلاشگر هزاران راس گوسفند ، بز و گاو خود را حدود 8 ماه از سال جهت تعلیف و چراندن به دشتها و دامنه های سرسبز سوباتان آورده و به این شغل مقدس اشتغال داشته و محصولات دامی فراوانی را تقدیم ملّت می کنند . در کنار این شغل ، کشت گندم ، جو ، ذرت ، سیب زمینی ، سیر و پیاز نیز منبع درآمد دیگری برای دامداران زحمتکش محسوب می شود . وجود صدها هکتار علفزار طبیعی ، هزاران تن علوفه درجه یک را جهت تغذیه دامها در زمستان تقدیم دامداران پر تلاش می کند .


گوسفندها هر روز یک بار و آن هم ظهرها دوشیده می شوند . برای این کار حداقل سه نفر باید همکاری کنند . نفر اول در آغول گوسفندان آنها را به نوبت بطرف درِ باریکی هدایت می کند . نفر دوم که جلوی درب ایستاده سر گوسفند را گرفته و آن را نگه می دارد و نفر سوم که جلوی درب روی چهار پایه کوتاهی نشسته و ظرفی در مقابل دارد با دو دست شیر گوسفند را می دوشد . از شیر گوسفند ، ماست ، کره ، دوغ ، پنیر و کشک درست می کنند . دامداران مقداری از پنیر تولیدی را مصرف می  کنند و مقداری را بفروش می رسانند و قسمتی را نیز در "خیک" یا (موتال) که از پوست گوسفند درست می  شود ذخیره کرده و در زمستان مصرف می کنند .


بعضی از دامداران نیز به پرورش گاو مشغول بوده و از این طریق امرار معاش می نمایند .


بر خلاف گوسفندان ، گاوها روزی دو بار یعنی صبح و غروب دوشیده می شوند و برای این کار نیاز به کمک نبوده و زنان زحمتکش دامدار بتنهائی از عهده این کار بر می آیند .


بعضی دیگر از دامداران علاقمند به پرورش بُز بوده و از این طریق زندگی خود را می گذرانند .


امّا نگهداری بز در مناطق جنگلی خسارات جبران ناپذیری را به جنگل وارد می کند که آموزش و حمایت های ترویجی از دامداران می تواند این مشکل زیست محیطی را کنترل کند . این تصویر در آلچالق سوباتان گرفته شده که در نگاه اول کاملاً مشخص است که در صورت حرص کردن درخت و خالی کردن اطراف آن از شاخه های خشکیده امکان صعود بز شیطان به نوک درخت آلوچه و خوردن سر شاخه های آن که موجبات نابودی آلچالق را فراهم می کند ، از بین خواهد رفت . آیا بهتر نیست ادرات منابع طبیعی و محیط زیست اقدامی کنند ....


پیر مرد دامدار

 

چادر یا (پوری) که از پشم سیاه بُز بافته می شود و در کوچ نشینی بعنوان سرپناه استفاده می گردد .

 

پشم ریسی زنان دامدار چادر نشین با لباس تالشی ( تومان کوینک – جلیقه و یایلق )

 

در این تصویر همه زنان تالشی در حالت (یاشماق) هستند . یعنی به عنوان حجاب با روسری سفید دهان و بخشی از صورت خود را پوشانده اند که در زمان قدیم زنان جوان و نو عروسها با این روش احترام خود را به بزرگترها ابراز می داشتند .

بسیاری از دامداران بومی سوباتان هنوز فرهنگ و سنتهای اصیل تالشی خود را فراموش نکرده و در زندگی خود آنها را بکار می گیرند . یکی از این سنتهای حسنه و بسیار خوب ، همیاری در عروسیها می باشد که قبل از مراسم عروسی فامیل و همسایگان بصورت دسته جمعی برای تهیه هیزم عروسی به جنگل رفته و با خانواده داماد همکاری می کنند . در این مراسم بر اساس رسم قدیمی اولین نفری که بار هیزم را به خانه داماد می رساند برسم یادبود خلعتی را که معمولاً جوراب رنگی پشمی است دریافت می کند .